Tuchtrechtelijke les: zorgplicht bij onbekende patiënten

Op 13 augustus 2025 beoordeelde het Regionaal Tuchtcollege ’s-Hertogenbosch een klacht tegen een huisarts die volgens de klager spoedzorg weigerde aan een niet-ingeschreven kind. Het college verklaarde de klacht ongegrond. Waarom gebeurde dat, en wat betekent dit voor uw dagelijkse praktijk?

De casus in het kort

Een oma meldde zich met haar tweejarige kleinzoon bij een huisartsenpraktijk. Het kind had pijn aan de arm na een val. De oma kon geen persoonsgegevens of verzekeringsinformatie geven. De huisarts beoordeelde de situatie en concludeerde dat er geen sprake was van een acute of levensbedreigende situatie. Zij verwees naar de eigen huisarts van het kind.
Later bleek sprake van een dubbele onderarmfractuur. De moeder diende een klacht in: de huisarts zou spoedzorg hebben geweigerd en onvoldoende empathie hebben getoond.

Het oordeel van het tuchtcollege

Het college oordeelde dat de huisarts zorgvuldig had gehandeld:

• Er was geen aanwijzing voor een spoedeisende situatie.
• De huisarts had een triage uitgevoerd en mocht aanvullende gegevens vragen.
• Verwijzing naar de eigen huisarts was gerechtvaardigd. De klacht werd ongegrond verklaard. Dit bevestigt dat een huisarts niet verplicht is om niet-spoedeisende zorg aan passanten te verlenen.

Wat betekent dit voor uw praktijk?

De wettelijke kaders (WGBO en NHG-standaard) zijn duidelijk:

• Spoedzorg moet altijd worden verleend, ook aan passanten.
• Bij niet-spoedeisende klachten mag je aanvullende voorwaarden stellen, zoals identificatie en verzekeringsgegevens.
• Goede triage is cruciaal: documenteer jouw beoordeling zorgvuldig.

Praktische tips voor huisartsen

1. Maak een helder protocol voor passantenzorg. Leg vast hoe je spoed beoordeelt en welke gegevens je minimaal nodig hebt.
2. Train je team in triage en communicatie. Een rustige uitleg aan de balie voorkomt escalatie en klachten.
3. Documenteer altijd je beoordeling. Noteer waarom je wel of niet spoedzorg verleent. Dit is jouw bewijs bij een klacht.
4. Wees duidelijk over grenzen. Leg uit dat niet-spoedeisende zorg bij de eigen huisarts hoort, maar bied hulp bij het vinden van contactgegevens.
5. Empathie kost niets. Ook als je geen behandeling biedt, toon begrip en geef praktische adviezen.